Parafia
p.w. Trójcy Przenajświętszej
w Machowej
Administrator danych osobowych informuje, że wszystkie dane osobowe na stronie internetowej parafii pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej w Machowej umieszczone zostały za zgodą osób, których dane dotyczą lub umieszczone są na podstawie prawa.

Nasza historia

Machowa – wieś położona w województwie podkarpackim, w powiecie dębickim, w gminie Pilzno.
Machowa położona jest przy drodze krajowej nr 94, około 7 km na zachód od Pilzna. Graniczy z Pilznem, Łękami Dolnymi, Łękami Górnymi, Podlesiem, Pogórską Wolą, Żdżarami i Lipinami. W latach 1975 - 1998 Machowa administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.
Machowa była wsią prywatną, z właścicieli zapisali się w jej dziejach m.in. Maciej Niemyski, fundator budowy kościoła z 1778 roku oraz hrabiowska rodzina Ankwiczów, władająca Machową od początku XIX wieku. Pochodziła z niej córka hr. Stanisława Ankwicza i Anny z Łępickich, Henrietta Ewa (1810–1879), która zapisała się w historii jako młodzieńcza miłość Adama Mickiewicza, adresatka jego wierszy: „Do mego Cziczerona”, „Do H... Wezwanie do Neapolu. (Naśladowanie z Goethego)”. Ankwiczówna została później żoną Stanisława Sołtyka, a następnie Kazimierza Kuczkowskiego, właściciela m.in. niedalekiego Zasowa. Po śmierci została pochowana w rodzinnej krypcie pod prezbiterium kościoła w Machowej.
Kościół parafialny w Machowej pw. Trójcy Przenajświętszej (dekanat Pilzno), wzniesiony w 1778 jako kapelania dworska. Od 1889 była tu ekspozytura parafii w Łękach Górnych, zaś samodzielna parafia została erygowana przez biskupa tarnowskiego Leona Wałęgę w 1925.
W latach 1991–1993 w Machowej działał, przy wybudowanym specjalnie w tym celu torze, klub żużlowy Victoria Rolnicki Machowa. W latach 2005-2011 w klasie B (grupa: Dębica II) grał KS Machowa.

Z kroniki parafialnej - 11 i 12

1963
Dzięki nieustającej ofiarności parafian oraz niewyczerpanym pomysłom ks. proboszcza w tym roku:
1. oszalowano i pomalowano werandę przy kościele;
2. Matki ze Żdżar sprawiły dwa dywany do głównego ołtarza i do ołtarza Matki Bożej;
3. Młodzieńcy z Machowej sprawili figurę P. Jezusa do grobu.

1964
Wchodzimy w przestrzeń czasu, który związane ma dzisiaj oczy i zakryte oblicze! Wchodzimy weń z słodkim Imieniem Jezus – znacząc się krzyżem zbawienia i ową tajemniczą otchłań tego Roku ścielącego się dzisiaj przed nami.

Więcej w zakładce - Z kroniki parafialnej - 11 i Z kroniki parafialnej - 12

Stań w obronie krzyża!

OJCZE NASZ w Dniu Ojca!

Cała Polska stanie do modlitwy OJCZE NASZ w Dniu Ojca! Dołącz do ogólnopolskiej inicjatywy, którą podejmują chrześcijanie w naszym kraju, aby zjednoczyć się we wspólnym wołaniu. Tak, właśnie TY! Twoja parafia, lokalna wspólnota, Kościół, Twój dom, Ty sam w intymności z Bogiem — nieważne gdzie, ważne że jednym głosem i o jednej porze!
23 czerwca o 18:30 zawoła cały naród. Staniemy w dziękczynieniu do Boga za nasz kraj, za jego mieszkańców, za nasze społeczności, relacje, za nasze granice, tożsamość, tradycję, dziedzictwo pokoleń. Za historię, w której od zawsze prowadzi nas ukochany Ojciec!
Jeżeli chcesz zawołać razem z nami, zarejestruj swoją miejscowość na stronie: https://ojczenasz.com.pl/pl/
abyśmy wiedzieli skąd będziesz się modlił i zobaczyli skalę modlitwy, która rozlewa się po całej Polsce.
Nie potrzebujesz nic, oprócz własnej woli i gotowości serca do tego, aby oddać chwałę Panu w najbardziej znanej modlitwie dla wszystkich chrześcijan.
Do USŁYSZENIA w Dniu Ojca!
Nauczanie religii w polskiej szkole stanowi wielkie dobro dla dzisiejszego młodego człowieka, które wymaga wspólnej troski ze strony rodziny, Kościoła i państwa. Lekcja religii w szkołach publicznych ma miejsce w 23 krajach Europy i jej obecność jest traktowana jako standard systemów edukacyjnych. W Polsce lekcja religii, wyrzucona przez władze komunistyczne po II wojnie światowej, powróciła do szkół publicznych w 1990 roku, kiedy rozpoczęły się procesy demokratyzacji życia w naszej Ojczyźnie.
Wyrażamy sprzeciw wobec ostatnich decyzji Ministerstwa Edukacji Narodowej odnoszących się do organizacji lekcji religii w szkole. Apelujemy o uwzględnienie woli rodziców, którzy w zdecydowanej większości posyłają swoje dzieci i młodzież na lekcje religii. W skali całego naszego kraju jest to prawie osiemdziesiąt procent rodziców. Oni mają prawo do lekcji religii na terenie szkoły publicznej, gdyż wynika to z podstawowych praw i wolności człowieka, zagwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i Konkordacie między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską.
Przypominamy, że wszelkie zmiany odnośnie do organizacji lekcji religii w szkole publicznej winny dokonywać się zawsze zgodnie z obowiązującym prawem i w porozumieniu z Kościołami oraz związkami wyznaniowymi. W rozmowach podejmowanych z Ministerstwem Edukacji Narodowej konieczne jest wypracowanie wspólnego porozumienia wymaganego przez prawo. Porozumienie zakłada zawsze zgodę na wspólnie wypracowane stanowisko.
Zachęcamy wszystkich wiernych, aby podejmować działania ukazujące wartość lekcji religii w szkole. Szczególnie prosimy katolickich rodziców, aby odważnie zabierali głos w tej sprawie. Apelujemy także do mediów katolickich, ruchów i wspólnot religijnych, aby podejmowali podobne działania.
Należy zauważyć, że nauczanie religii katolickiej i innych wyznań wspiera wychowawczą rolę szkoły. Nauczanie religii w szkole stanowi integralną część wychowania człowieka w jego sferze intelektualnej, moralnej i duchowej. Treści przekazywane na lekcji religii uczą budowania relacji osobowych, wrażliwości serca, postawy braterstwa, wzajemnego szacunku i dialogu z przedstawicielami różnych nacji, religii i światopoglądów, kształtują postawy oparte na sprawiedliwości i solidarności społecznej, wskazują na wielką godność każdego człowieka, konieczność niesienia pomocy potrzebującym i dbanie o dobro wspólne. Wychowują do troski o stworzony świat i jego piękno. Lekcja religii wspiera rodzinę i szkołę w różnych kryzysach psychicznych doświadczanych przez uczniów, jest dla nich pomocą w przeciwdziałaniu przemocy, agresji i profilaktyce uzależnień.
Lekcja religii ma też bardzo ważne znaczenie kulturowe. Przekaz wiedzy na temat chrześcijaństwa jest konieczny do rozumienia europejskiej i polskiej kultury a także kultury wielu krajów na wszystkich kontynentach. Świadectwo ponad 1050-letniej tradycji chrześcijaństwa w Polsce pokazuje, jak wiara kształtowała nasze dzieje i pozwalała narodowi przetrwać najtragiczniejsze wydarzenia historii. Trzeba mówić o zbudowanych na wierze wielkich dziełach naszych rodaków, wieszczów i bohaterów, uczonych i świętych, ludzi nauki, kultury i sztuki.
Dziękujemy wszystkim nauczycielom religii za ich ofiarną i pełną poświęcenia pracę w szkole. Drodzy nauczyciele religii, chcemy Wam powiedzieć, że jesteśmy z Wami! Podzielamy Wasze troski i obawy. Nie zapominamy o Was w rozmowach z władzami państwowymi. Dziękujemy wszystkim osobom zaangażowanym w dzieło lekcji religii w szkole. Dziękujemy władzom oświatowym i dyrekcjom szkół, duszpasterzom, rodzicom i wszystkim, którzy podejmują odpowiedzialnie trud wychowania młodego pokolenia.
Podpisali pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 398. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.

Oświadczenie Dyrektorów Wydziałów Katechetycznych

Dyrektorzy Wydziałów Katechetycznych diecezji w Polsce obecni na konferencji pod kierownictwem Księdza Biskupa Wojciecha Osiala, Przewodniczącego Komisji Wychowania Katolickiego KEP, wyrażają stanowczy sprzeciw wobec działań Ministerstwa Edukacji
Narodowej dotyczących szkolnych lekcji religii. Działania te układają się w pakiet zmian, które są jawną dyskryminacją dzieci i młodzieży uczestniczących w szkolnych lekcjach religii, ich rodziców oraz nauczycieli religii. Dyrektorzy podkreślają, że wszelkie zmiany winny dokonywać się zawsze zgodnie z obowiązującym prawem, na drodze wzajemnego dialogu i w porozumieniu z wszystkimi Kościołami i związkami wyznaniowymi. Konieczne jest zawsze wypracowanie porozumienia strony rządowej z władzami Kościoła i związków wyznaniowych. Wynika to z zapisów w Ustawie o systemie oświaty, Konstytucji RP oraz Konkordatu. Jedynie na drodze dialogu i współpracy można właściwie troszczyć się o rozwój młodych pokoleń Polek i Polaków.

1. Formą nierówności i niesprawiedliwego traktowania uczniów i nauczycieli religii jest wprowadzana przez Ministerstwo możliwość zwiększania grup poprzez łączenie uczniów z różnych klas i poziomów edukacyjnych: do 25 osób w klasach I-III i do 30 osób w klasach IV-VIII szkół podstawowych oraz w szkołach ponadpodstawowych. Nauczanie religii w grupach większych niż w przypadku innych lekcji ma charakter dyskryminacji i nie jest podyktowane dobrem ucznia. Ministerstwo planuje łączenie klas w grupy także bez uwzględniania wieku dzieci. Sytuacja, w której uczniowie z klas IV szkoły podstawowej znajdą się na jednej lekcji z uczniami klas VIII jest sprzeczna z wszelkimi zasadami psychologicznymi, pedagogicznymi i dydaktycznymi. Narusza to prawa ucznia, godność dziecka oraz krzywdzi je w procesie edukacji.

2. Ministerstwo, pomimo licznych głosów sprzeciwu, bez żadnego porozumienia z Kościołem, podjęło decyzję, że ocena z religii od 1 września 2024 r. nie będzie wliczana do średniej ocen. W sposób rażący godzi to w podstawowe zasady dydaktyczne. Dziecko nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego jego wysiłek na lekcjach religii nie jest doceniony w ten sam sposób, jak w przypadku innych przedmiotów.

3. Zapowiadane przez Ministerstwo umieszczanie lekcji religii jedynie na początku i na końcu zajęć jest formą dyskryminacji, segregacji i nietolerancji wobec osób wierzących. Jest to krzywdzące wobec uczniów i ich rodziców. Godzi również w podstawowe prawa nauczycieli religii, określone m.in. w Karcie Nauczyciela.

4. Dyrektorzy wyrażają sprzeciw wobec planów zmniejszenia ilości lekcji religii do jednej tygodniowo. Nauczyciele religii aktywnie uczestniczą w realizacji szkolnych programów profilaktyczno- wychowawczych na wszystkich płaszczyznach w społeczności szkolnej. Uczą miłości bliźniego, wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, dialogu, tolerancji, szacunku, kształtują postawy społeczne. Kształtują postawy proekologiczne, społeczne, dotyczące zdrowia fizycznego i psychicznego. Troska nauczycieli religii o rozwój emocjonalny, społeczny i duchowy przekłada się na kondycję psychofizyczną uczniów. Organizacja lekcji religii w przestrzeni szkolnej jest wypełnieniem konstytucyjnego prawa rodziców do wychowania i nauczania religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami (art. 53, ust. 3 Konstytucji). Jest też dla rodziców ułatwieniem, gdyż często zapracowani, z wielką trudnością doprowadzaliby dzieci na zajęcia przy parafii. Wprowadzanie zmian w organizacji lekcji religii w szkole odbywa się do tej pory bez wymaganego przez prawo porozumienia Ministerstwa ze stroną kościelną. Państwo demokratyczne powinno respektować prawa wszystkich obywateli – zarówno wierzących, jak i niewierzących.

Osoby odpowiedzialne za katechizację i szkolne nauczanie religii w Polsce proszą Rodziców i wszystkich ludzi dobrej woli o aktywne włączenie się w obronę obecności lekcji religii w polskiej szkole. Wysyłajmy do Ministerstwa nasz sprzeciw w tej sprawie na adres:
kancelaria@men.gov.pl.

Dyrektorzy Wydziałów Katechetycznych
Stegna, 23 maja 2024 r.

Niedziela Miłosierdzia Bożego

Dzień wielkich łask

Pan Jezus związał z nim wielkie obietnice.
Powiedział Siostrze Faustynie:
„W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski”.
Z tym świętem związana jest również łaska szczególna, obiecana przez Pana Jezusa wszystkim, którzy tego zwrócą się do Niego z ufnością:
„Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii Świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar”.
Jest to łaska wyjątkowa:
• Uwalnia od kar
• Gdyby ktoś umarł, to idzie do nieba, bo darowane ma odbycie kar czyśćcu.
Przyjmij ten dar i zachęć innych!

Źródło: Nasz Dziennik nr 80/2024

Chrystus zmartwychwstał, Alleluja!

Prawdziwie zmartwychwstał, Alleluja

Drodzy Parafianie i Goście!

Życzę Wam błogosławionych, pełnych miłości, radości i pokoju świąt Zmartwychwstania Pańskiego! Niech Zmartwychwstały Pan napełni wszystkich pokojem i wiarą, da siłę w pokonywaniu trudności i pozwoli z ufnością patrzeć w przyszłość! ks. proboszcz

„Z Biblią w sercu, z Biblią w rodzinie, z Biblią w codziennym życiu”.

REKOLEKCE WIELKOPOSTNE

MACHOWA 22-26 MARCA 2024

PIĄTEK 22.03.2024 – "Tak Bóg umiłował świat, że dał swojego Syna…”

17.00 Droga Krzyżowa

17.45 Msza św. – kazanie rekolekcyjne

SOBOTA 23.03.2024 - „ Synu Oto Matka Twoja.. Maryja Matka Słowa uczy słuchać i rozważać…

7.00 Msza św. – kazanie rekolekcyjne

17.00 Msza św. – kazanie rekolekcyjne

NIEDZIELA 24.03.2024 - Krzyż, Ostatnie Słowo Miłości” Św. Jan Paweł II. Biblia – Pismo Święte. Księga Nadziei.

7.15 Msza św. – kazanie rekolekcyjne

10.30 Msza św. – kazanie rekolekcyjne dla dzieci, a po niej konferencja dla młodzieży

14.30 Gorzkie Żale – Rozważanie Męki Pana Jezusa

15.00 Msza św. – kazanie rekolekcyjne

PONIEDZIAŁEK 25.03.2024 - „ Z każdego słowa zdacie rachunek… Św. Józef, Człowiek sprawiedliwego słowa…

7.00 Msza św. – kazanie rekolekcyjne

Spowiedź od 14:30 – 18:00 z przerwą o godz. 15:45

18.00 Msza św. – kazanie rekolekcyjne

WTOREK, 26.03.2024 - „ Z sercem szlachetnym wydać dobre owoce słowa.. Bł. Rodzina Ulmów – Wiktoria, Józef i Dzieci… Świadkowie Słowa Życia

7.00 Msza św. – kazanie –zakończenie rekolekcji

13.00 Odwiedziny chorych

18.00 Msza św. – kazanie - zakończenie rekolekcji

PEREGRYNACJA RELIKWII BŁ. RODZINY ULMÓW W DIECEZJI TARNOWSKIEJ
Drodzy Małżonkowie, Drogie Rodziny, już dzisiaj serdecznie zapraszamy na tydzień peregrynacji relikwii bł. Rodziny Ulmów w diecezji tarnowskiej, która będzie miała miejsce po Wielkanocy w dniach od 13-20 kwietnia. Szczegóły na plakacie.
W dniach od 6-12 kwietnia będziemy przeżywać Diecezjalny Tydzień Małżeństw i Rodzin, który będzie przygotowaniem do tygodnia peregrynacji. W tym czasie będziemy otaczać szczególną modlitwą we wspólnotach parafialnych małżeństwa i rodziny. W wielu parafiach będą odbywać się także specjalne spotkania i konferencje nawiązujące do inspirującego przykładu życia Rodziny Ulmów. Na naszym profilu Duszpasterstwa Małżeństw i Rodzin Diecezji Tarnowskiej (https://www.facebook.com/profile.php?id=100064742794477) będziemy informować o znanych nam miejscach spotkań w poszczególnych parafiach, na które serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych.

Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”

   1 marca obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” ustanowiony 13 lat przez Sejm RP jako wyraz hołdu dla bohaterów antykomunistycznego i niepodległościowego podziemia, którzy po II wojnie światowej przeciwstawili się narzuconej siłą władzy komunistycznej. „Pamięć o Żołnierzach Wyklętych jest nam potrzebna, aby wychować współczesne i przyszłe pokolenia. Ta pamięć to z jednej strony hołd ofiarom, bohaterom, tym, którzy potrafili wybierać, a z drugiej – lekcja dla współczesnych” – powiedział wicepremier, minister kultury i dziedzictwa narodowego prof. Piotr Gliński podczas rocznicowych uroczystości przy tablicy na gmachu Ministerstwa Sprawiedliwości w Warszawie upamiętniającej ofiary Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
   Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, będący wyrazem hołdu dla żołnierzy drugiej konspiracji za świadectwo męstwa, niezłomnej postawy patriotycznej i przywiązanie do tradycji niepodległościowych, jest obchodzony w Polsce od 2011 roku. Ustawę o ustanowieniu święta skierował do Sejmu RP śp. prezydent RP Lech Kaczyński.
     Data obchodów Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” nie jest przypadkowa – 1 marca 1951 roku w więzieniu na warszawskim Mokotowie po pokazowym procesie z polecenia władz komunistycznych strzałem w tył głowy zamordowano przywódców IV Zarządu Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” – płk. Łukasza Cieplińskiego i jego towarzyszy walki. Tworzyli oni ostatnie kierownictwo ogólnopolskiej konspiracji kontynuującej od 1945 r. dzieło Armii Krajowej. Ich ciała komuniści zakopali w nieznanym miejscu.

Oświadczenie Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski wobec zapowiedzi Ministerstwa Edukacji Narodowej o planowanych zmianach w organizacji lekcji religii w szkołach

Komisja Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski podczas swojego posiedzenia w dniu 13 lutego 2024 roku wyraziła głębokie zaniepokojenie i sprzeciw wobec informacji płynących ze strony Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiadających zmianę w organizacji lekcji religii. Obawy są poparte głosem Rady Szkół Katolickich przy Konferencji Episkopatu Polski i dyrektorów wydziałów katechetycznych w diecezjach. W związku z powyższym Komisja Wychowania Katolickiego oświadcza, co następuje:

  1. Organizowanie w szkołach publicznych nauczania religii wynika z przestrzegania praw człowieka i podmiotowego traktowania rodziny. Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce z 20 VI 2001 r. stwierdza, że szkoła publiczna służy rodzinie i społeczeństwu, wypełniając zadania wynikające z zasady pomocniczości. Nauczanie religii na terenie szkoły publicznej wynika z podstawowych praw człowieka, zwłaszcza z prawa do wolności religijnej, z prawa do wykształcenia (obejmującego nauczanie i wychowanie) oraz z prawa rodziców do nauczania i wychowania zgodnie z ich przekonaniami religijnymi (n. 83).

  2. Wszelkie zmiany odnośnie do organizacji lekcji religii w szkole publicznej winny dokonywać się zgodnie z obowiązującym prawem i w porozumieniu z Kościołami i związkami wyznaniowymi, których nauczanie religii odbywa się w szkole. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach mówi, że do redukcji wymiaru godzin może dojść jedynie za zgodą biskupa diecezjalnego Kościoła Katolickiego albo władz zwierzchnich pozostałych kościołów i innych związków wyznaniowych (§8). Przy jakiejkolwiek zmianie tego Rozporządzenia trzeba pamiętać, że zostało ono wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 12 Ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Tam zaś postanowiono, że rozporządzenie określające warunki i sposób organizowania nauki religii ma być wydane przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z władzami Kościoła Katolickiego i Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych. Obowiązuje też zasada dwustronnej regulacji stosunków między państwem a Kościołami i innymi związkami wyznaniowymi, która wynika z art. 25 ust. 4-5 Konstytucji RP. Komisja Wychowania Katolickiego wyraża nadzieję, że wszelkie zmiany w organizacji lekcji religii odbędą się w porozumieniu pomiędzy stroną rządową a Kościołami i związkami wyznaniowymi. Jakiekolwiek zmiany wymagają dialogu, szerokich konsultacji i czasu.

  3. Wobec ostatniego projektu Rozporządzenia zmieniającego Rozporządzenie w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i znajdującego się w nim zapisu o wyłączeniu oceny z religii/etyki ze średniej ocen oświadcza się, że jest to działanie niesprawiedliwe. Uczeń powinien być wynagrodzony za swoją pracę, a tą nagrodą i docenieniem wysiłku ucznia jest właśnie ocena, która spełnia także funkcję motywacyjną.

  4. Wobec zapowiedzi redukcji tygodniowego wymiaru godzin mocno podkreślamy, że wraz z wartością religijną nauczanie religii w szkole ma ogromne znaczenie wychowawcze i mocno wspiera wychowawczą rolę szkoły. Dzięki obecności lekcji religii w szkole może być realizowane integralne wychowanie człowieka włączające jego jakże ważną sferę duchową. Podczas zajęć lekcji religii uczeń otrzymuje cenne wsparcie dla swoich różnorodnych problemów. Jest to szczególnie ważne w obliczu sygnalizowanych dzisiaj licznych kryzysów psychiczno-duchowych uczniów. Dokonuje się też kształtowanie sumień, charakterów i postaw społecznych młodych ludzi. Szkolna lekcja religii wychowuje do takich wartości jak miłość bliźniego, międzyludzka solidarność i potrzeba sprawiedliwości, otwartość na drugiego człowieka i tolerancja, empatia, współpraca i zgoda. Wszystkie te wartości zapisane są w dokumentach programowych dotyczących lekcji religii.

  5. Lekcja religii w szkole posiada również wielką wartość kulturową. Pomaga zrozumieć naszą kulturę, która ma korzenie chrześcijańskie. Daje narzędzia poznawcze dla zrozumienia literatury i sztuki. Podstawa programowa i programy nakazują konieczność korelacji lekcji religii z innymi przedmiotami szkolnymi, z językiem polskim, historią, filozofią, etyką, muzyką, plastyką, wiedzą o kulturze, wychowaniem do życia w rodzinie, geografią, biologią w zakresie edukacji zdrowotnej i ekologicznej.

  6. Nauczenie religii w szkołach publicznych ma miejsce w 23 krajach Europy i jego obecność jest traktowana jako standard systemów edukacyjnych. W naszym kraju nauczanie religii katolickiej i innych wyznań w momencie wyboru przez ucznia staje się przedmiotem obowiązkowym. Podlega ono nie tylko wszystkim wymaganiom ze strony szkoły, ale przysługują mu również wszystkie prawa tak jak innym przedmiotom. Posiada dobrze przygotowaną podstawę programową, programy, podręczniki i pomoce dydaktyczne. Dlatego krzywdzący i dyskryminujący jest zamiar umieszczania zajęć lekcji religii na pierwszej i ostatniej godzinie, wyłączenia oceny z religii ze średniej ocen i nie umieszczania rocznej oceny z religii/etyki na świadectwie szkolnym.

  7. Komisja Wychowania Katolickiego wyraża głęboką obawę o tysiące nauczycieli religii, którzy przy redukcji tygodniowego wymiaru zajęć o połowę mogą stracić pracę i utrzymanie. To wpłynie bardzo negatywnie na ich osobiste życie i losy ich rodzin. Są oni dobrze przygotowani do swojej pracy, posiadają odpowiednie wykształcenie zgodne ze standardami wyznaczonymi przez ministerstwo, a także doskonalą swoje kompetencje na drodze permanentnej formacji. Ich wiedza i doświadczenie są wielokrotnie weryfikowane chociażby podczas procedury awansu zawodowego. Koniecznie trzeba zauważyć wszystkie ich lęki i obawy.

  8. Komisja Wychowania Katolickiego wspiera rodziców, którzy pragną, aby ich dzieci mogły mieć nauczanie lekcji religii w szkole, do której uczęszczają. Zarówno rodzice jak i uczniowie widzą dużą wartość formacyjną tych zajęć i organizacyjnie jest dla nich łatwiej, aby te zajęcia odbywały się w szkole.

  9. Wyrażamy wielką wdzięczność wszystkim osobom zaangażowanym w dzieło lekcji religii w szkole. Dziękujemy władzom oświatowym i dyrekcjom szkoły za troskę, aby nauczanie religii odbywało się w szkole. Dziękujemy nauczycielom religii, którzy ucząc o Bogu, kształtują ważne i potrzebne postawy moralne. Dziękujemy rodzicom, którzy kierując się wiarą oraz posłuszni swojemu sumieniu, posyłają własne dzieci na lekcje religii w szkole.

W imieniu Komisji Wychowania Katolickiego KEP

+ Wojciech Osial

przewodniczący

Warszawa, dnia 13 lutego 2024 r.

https://katechezatarnow.pl/?p=2730#:~:text=KONFERENCJA%20PRASOWA%20O%20LEKCJI%20RELIGII%20W%20SZKOLE

Z kroniki parafialnej - 10

1962

Rok ten, jak i poprzednie lata, od dnia przybycia ks. Szydłowskiego jest rokiem inwestowania i urządzenia kościoła.

Więcej w zakładce - Z kroniki parafialnej - 10

Dzień Babci i Dziadka

Pamiętajmy w modlitwie o Babciach (dzisiaj) i o Dziadkach (w poniedziałek) z okazji ich święta.
Zachęcam do obejrzenia przez Babcie i Dziadków (z pomocą wnuków) spotu profilaktycznego pt. „ Kochana Babciu, Drogi Dziadku! Z okazji Waszego Święta Policja przypomina” skierowanego do seniorów i opracowanego na okoliczność zbliżających się obchodów Dnia Babci i Dziadka. Spot dostępny jest do pobrania pod adresem: https://pliki.policja.gov.pl/sharing/RO5UY05sW.

Życzenia świąteczne

Wszystkim Parafianom i Gościom życzę, aby Nowonarodzony Jezus przyniósł ze sobą radość, pokój, nadzieję i miłość nam i naszym Rodzinom. Wielu łask od Dzieciątka Jezus w Nowym 2024 Roku. Szczęść Boże! ks. proboszcz

Kolejny etap renowacji kościoła

7 listopada odbył się komisyjny odbiór konserwatorski polichromii ściany pod chórem w nawie głównej oraz empory (balustrady) chóru i elementów stolarki ołtarza Matki Bożej. Koszt prac wyniósł 214 068 zł. Dotacje wyniosły 210 000 zł:
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego - 90.000 zł,
Fundusz Kościelny (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji) - 70.000 zł,
Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Przemyślu - 50.000 zł,
a 4068 zł to wkład własny parafii.
Więcej zdjęć w zakładce Galeria - Renowacja Chór

Od 1 do 8 listopada można uzyskać odpust dla tych, którzy odeszli do wieczności

Pomóżmy zmarłym

Listopad to miesiąc, który w sposób szczególny poświęcamy tym, którzy odeszli. Pomiędzy 1 a 8 listopada mamy szczególną możliwość pomocy naszym bliskim zmarłym poprzez praktyki odpustowe. Kościół umożliwia nam uzyskanie za nich odpustu – czyli darowania przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Mamy więc szansę na to, aby nasi najbliżsi mogli osiągnąć chwałę nieba! W rzeczywistości oznacza to, że poprzez odpust skracamy ich cierpienie w czyśćcu.
Odpust zupełny za dusze w czyśćcu można uzyskać:
* Od południa Wszystkich Świętych i w Dzień Zaduszny – przez nawiedzenie kościoła i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”.
* Od 1 do 8 listopada przez:.
1) Stan łaski uświęcającej, w razie potrzeby spowiedź. Spowiedź nie musi mieć miejsca w tym samym dniu, w którym zyskujemy odpust. Po jednej spowiedzi można zyskać wiele odpustów.
2) Przyjęcie Komunii świętej.
3) Nawiedzenie cmentarza i modlitwę za zmarłych.
4) Modlitwa w intencjach Papieża. Nie za osobę Papieża, ale w intencji, jaką on wyznacza. Nie trzeba jej znać. Wystarczy mieć intencję modlitwy w łączności z papieżem, np. „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo”.
5) Brak przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego. Nie trzeba zastanawiać się, czy ten warunek jest spełniony, czy nie. To wie Bóg. Ważne jest szczere pragnienie całkowitego odwrócenia się od grzechu.

Zaproszenie do Słotowej

JAN PAWEŁ II. CYWILIZACJA ŻYCIA.
XXIII DZIEŃ PAPIESKI

Życie pełne, obfitujące we wszelkie dobra! Któż z nas nie marzy o czymś takim? Niemożliwe? Oto obietnica Jezusa zapisana w Ewangelii wg. św. Jana: „Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości” (J 10, 10). To zapewnienie Jezusa św. Papież Jan Paweł II cytuje już w pierwszych wersetach encykliki poświęconej wartości życia. I przypomniał, że „Ewangelia życia znajduje się w samym sercu orędzia Jezusa Chrystusa”. Od tych pierwszych słów pochodzi sam tytuł Encykliki: Ewangelia życia, Evangelium vitae. Tak, bo życie jest darem od Boga i to jest dla nas Radosna Nowina, Ewangelia.
Bóg udziela nam swoich darów zawsze w obfitości, Jego hojność nie zna granic. Owszem, całe bogactwo Bożego daru życia poznamy w pełni dopiero w wieczności. Pełnia życia człowieka „przekracza znacznie wymiary jego ziemskiego bytowania człowieka, ponieważ polega na uczestnictwie w życiu samego Boga”. Tym niemniej rzutuje ona także na „wielkość i ogromną wartość ludzkiego życia także w jego fazie doczesnej”. Tymi słowami wprowadza św. Jan Paweł II do lektury swojej encykliki na temat Radosnej Nowiny życia i zaprasza do szerzenia cywilizacji życia. Używanej zamiennie z terminem: kultura życia.
Kultura życia z kolei tworzy cywilizację miłości. Jakie to ważne dzisiaj, kiedy za naszą wschodnią granicą toczy się walka o ocalenie życia (jeśli tak będzie jeszcze w październiku 2023), o prawo do życia w wolności i w pełni właściwej dla miłości. Św. Jan Paweł II przestrzegał, że losy naszej cywilizacji zależeć będą od wyniku trwającej konfrontacji między kulturą życia a kulturą śmierci. Przy czym ta druga „kultura” zasługuje na ujęcie w cudzysłów, gdyż jest dokładnym przeciwieństwem tego co to słowo oznacza.
Św. Jan Paweł II wskazał konkretne środowiska, w których cywilizacja życia znajduje swój najbardziej żyzny grunt. Są nimi: rodzina, dzieci i młodzi.
Pierwszym i najważniejszym z nich, zdaniem Papieża Rodziny, jest rodzina. Choć i w rodzinie może dochodzić do bolesnego zderzenia cywilizacji życia z cywilizacją śmierci. Pisał o tym w Liście do Rodzin (nr 10). Papież zdaje sobie sprawę z tego, że „dziecko oznacza dla rodziców nowy trud, nowy zasób potrzeb i kosztów. Stąd też pokusa, ażeby go nie było”. Czasem postrzega się dziecko nie jako dar, ale jako kogoś, kto przychodzi zabierać, zająć miejsce którego i tak coraz mniej jest na świecie.
Czy jednak dziecko naprawdę niczego nie wnosi do rodziny i społeczeństwa? – pyta retorycznie Papież Rodziny. „Trudno temu zaprzeczyć. Dziecko obdarowuje sobą rodzinę. Jest darem dla rodzeństwa i dla rodziców. Dar życia staje się równocześnie darem dla samych dawców”.
W ten sposób także dzieci stają się przekazicielami Ewangelii życia. Przyczyniają się do szerzenia cywilizacji życia. Ewangelia życia staje się niemal Ewangelią dziecka. „Ewangelia jest głęboko przeniknięta prawdą o dziecku. Można by ją nawet w całości odczytywać jako Ewangelię dziecka”. Te słowa napisał w liście do dzieci blisko 75-letni wówczas papież.
Ewangelia dziecka staje się tym samym drogą szerzenia cywilizacji życia. Przywykliśmy sądzić, że zadaniem dorosłych jest ukazywanie dzieciom sztuki życia. Tymczasem może być też odwrotnie: dzieci też mogą czegoś nauczyć dorosłych. Jezus stawia dziecko jako wzór cech, które otwierają także dorosłym drogę do pełni życia w Królestwie Niebieskim. Cechy, które powinny charakteryzować dorosłych, znajdują się w sposób naturalny w dzieciach. Oto ich lista: „Niebo jest dla tych, którzy są tak prości jak dzieci, tak pełni zawierzenia jak one, tak pełni dobroci i czyści” (Jan Paweł II List do dzieci).
Niezwykły urok bije ze słów, którymi Jan Paweł II określał dzieci w czasie Jubileuszu Rodzin w obchodzonym w Rzymie 2000 roku. Porównał dzieci do „wiosny rodziny i społeczeństwa”. Jakkolwiek trudno nam wczuć się w klimat tego porównania w samym środku jesieni, to jednak spróbujmy poczuć coś z jego smaku. A jest nim genialne w swojej intuicji zestawienie wiosennej pory roku i okresu dzieciństwa. O ile wiosna kojarzy się z „atmosferą pełną życia, kolorów, światła i śpiewu”, to dzieci noszą je w sobie w sposób spontaniczny i naturalny. Wiosna, jako pora rozkwitu życia, jest nośnikiem nadziei. Także dzieci są „nadzieją, która rozkwita wciąż na nowo, projektem, który nieustannie się urzeczywistnia, przyszłością, która pozostaje zawsze otwarta. Przychodząc na świat, przynoszą z sobą orędzie życia, które wskazuje na pierwszego Stwórcę życia”.
Nie sposób w tym miejscu nie zadać pytania? Czy ktoś z takim pietyzmem i delikatnością kontemplujący urok dzieciństwa mógł dopuścić się zaniedbań w kwestii ochrony skrzywdzonych dzieci, o co bywa dziś oskarżany? Czy papież tak głęboko zanurzony w „Ewangelii dziecka”, mógł przyzwalać na zabijanie życia wiary w sercach dzieci niosących orędzie życia?
Po okresie dzieciństwa przychodzi młodość, a wraz z nią nowe szanse szerzenia cywilizacji życia. Młodość jest tym etapem życia w którym szczególnie mocno dochodzi do głosu „potencjalność konkretnego człowieczeństwa, w którą wpisany jest jakby cały projekt przyszłego życia”. W „Liście do młodych” (1985), z którego pochodzą te słowa, Jan Paweł II występuje także jako prawdziwy ambasador polskiej kultury. Młodzi z całego świata mogli wyczytać krótki epigramat Zygmunta Krasińskiego o młodości: „młodość … jest rzeźbiarką, co wykuwa żywot cały”, gdyż „kształt, jaki nadaje ona konkretnemu człowieczeństwu każdego młodego człowieka utrwala się w całym życiu”.
W młodych drzemie szczególnie silna „wola życia”, w ich marzeniach i nadziejach. Stąd prośba papieża, aby młodzi stawali się "prorokami życia": „Bądźcie prorokami słowem i czynem, buntując się przeciw cywilizacji egoizmu, która często traktuje człowieka jako narzędzie zamiast jako cel, depcząc jego godność i uczucia w imię korzyści materialnej” (Orędzie na Orędzie na XI Światowy Dzień Młodzieży, Rzym, 31.03.1996). Powtórzy to wezwanie w Orędziu na Dzień Młodzieży 5 lat później. Sam będąc już w podeszłym wieku papież docenił typowe dla młodego wieku pragnienia życia czystego, pięknego, spełnionego: „Drodzy młodzi, niech was nie zadowala nic co jest poniżej najwyższych ideałów! Nie dajcie się zniechęcić tym, którzy rozczarowani życiem nie słyszą głębszych i bardziej autentycznych pragnień ich serca. Macie rację gdy nie godzicie się na nijakie rozrywki, przelotne mody i propozycje, które was umniejszają. Jeśli zachowacie wielkie pragnienie Boga, zdołacie uniknąć przeciętności i konformizmu, tak rozpowszechnionych w naszym społeczeństwie”.
Widzimy z tego pobieżnego przeglądu, jak różnorakie środowiska i etapy szerzenia cywilizacji życia dostrzegał św. Jan Paweł II. To jest zadanie rodziny, to jest piękno dzieciństwa i projekt do urzeczywistniania przez młodych. Ponieważ Bóg powierza człowieka człowiekowi, każdy człowiek jest stróżem swego brata – napisze Jan Paweł II w pierwszych numerach encykliki Evangelium vitae. O ileż bardziej wszyscy jesteśmy wezwani, „aby kochać i szanować życie każdego człowieka oraz dążyć wytrwale i z odwagą do tego, by w naszej epoce, w której mnożą się zbyt liczne oznaki śmierci, zapanowała wreszcie nowa kultura życia, owoc kultury prawdy i miłości”.
Opracował ks. Jarosław Wojtkun

Pomagamy misjonarzom

W miesiącu październiku trwa akcja pomocy misjom przez budowanie studni głębinowych, dzięki zbiórce zużytych (dobrych i zepsutych) przedmiotów codziennego użytku. W tym przypadku chodzi o telefony komórkowe (klawiszowe), smartfony, tablety i laptopy. Będzie je można wrzucać do specjalnego pudełka wystawionego w przedsionku kościoła. Diecezja tarnowska dzięki jej misjonarzom w Afryce wybudowała już 192 studnie głębinowe sfinansowane przez różne podmioty (kolędnicy misyjni, różni ofiarodawcy - w tym księża sercanie, a także Dzieło Misyjne Diecezji Tarnowskiej z funduszu uzyskanego za sprzedaż makulatury i plastikowych nakrętek). Serdecznie zachęcam!

Odpust parafialny i jubileusz 25-lecia święceń kapłańskich ks. proboszcza Piotra Wawrzyniaka

4 czerwca 2023 r. przeżywaliśmy w naszej wspólnocie parafialnej odpust ku czci Trójcy Przenajświętszej. Słowo Boże głosił Ks. Prałat Czesław Haus, proboszcz parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Tarnowie. O godz. 11:00 uroczystej sumie połączonej z jubileuszem 25-lecia swoich święceń kapłańskich przewodniczył ks. proboszcz Piotr Wawrzyniak. Po Komunii Św. życzenia ks. Jubilatowi złożyli przedstawiciele parafii, władz państwowych, samorządowych, szkoły podstawowej oraz Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Wsi Machowa. Następnie ks. Proboszcz złożył podziękowania Panu Bogu za dar powołania kapłańskiego, nieżyjącym już Rodzicom za dar życia, Rodzinie, kapłanom których Pan Bóg postawił na drodze jego życia, wszystkim obecnym na uroczystości Kapłanom, a także Gościom z parafii Straszęcin, Wierzchosławice, Tarnowa (bł. Karolina), Otfinowa, Jodłowej, Tarnowa (Miłosierdzie Boże) oraz Parafianom. Następnie była procesja eucharystyczna wokół kościoła, a po niej odmówiona została Litania do Trójcy Świętej. Uroczystość zakończyła się błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem. 
Więcej zdjęć w zakładce Galeria - Odpust i jubileusz
Bardzo serdecznie dziękuje wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do uświetnienia uroczystości odpustowej i jubileuszu 25-lecia moich święceń kapłańskich: Paniom ubierającym kościół, Paniom i Panom sprzątającym kościół oraz otoczenie kościoła i plebanii, liturgicznej służbie ołtarza, Mateuszowi Pyrchla i Kacprowi Świerczkowi za przygotowanie asysty, P. Kościelnemu Janowi Strzała za koordynowanie całej uroczystości, P. Organiście Janowi Łyszczarzowi oraz Uli Strzała i Asi Wywrot za śpiew, Paniom ze Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Wsi Machowa za upieczenie ciast na ręce P. Prezes Haliny Rokosz; druhom OSP na ręce P. Prezesa Waldemara Świerczka; wszystkim, którzy swoją obecnością i modlitwą uświetnili tą uroczystość w kościele i na przyjęciu oraz za ofiary materialne. Wszystkim za wszelkie dobro składam serdeczne Bóg zapłać!

ks. Piotr Wawrzyniak - proboszcz

W ośrodku formacyjno-rekolekcyjnym "Arka" w Gródku nad Dunajcem odbywają się kapłańskie rekolekcje srebrnych jubilatów.

Minęła 25. rocznica święceń kapłańskich duchownych, którzy przyjęli je w tarnowskiej katedrze z rąk ówczesnego biskupa tarnowskiego Wiktora Skworca.
51 nowych księży za wspólne motto kapłańskiego życia przyjęło słowa „In Spiritu Santo” (W Duchu Świętym), które nawiązywało do trwającego wówczas w Kościele powszechnym Roku Ducha Świętego w ramach przygotowań do obchodów jubileuszu 2 tys. lat chrześcijaństwa.
We wtorek 30 maja, 25 lat później, z jubilatami na wspólnej Eucharystii modlił się bp Andrzej Jeż, który przypomniał w homilii, że w dniu święceń do Jana Pawła II został wysłany telegram informujący go o 51 nowych księżach wraz z zapewnieniem, że niektórzy z nich po kilku latach pracy w diecezji będą gotowi wyruszyć „aż na krańce świata”.
Tak się też stało. Obecnie księża wyświęceni 25 lat temu pracują w diecezji, ale także na misjach (Republika Środkowoafrykańska, Peru, Brazylia), w krajach Europy Zachodniej (Czechy, Francja, Niemcy, Norwegia), w Ukrainie, USA i Watykanie.
Bp Jeż podkreślił w homilii, że mimo zmieniających się czasów księża mają ten sam program - nieść innym Chrystusa poprzez głoszone słowo Boże, sprawowane sakramenty i okazywaną wiernym miłość pasterską.
Na zakończenie Mszy św. biskup diecezji tarnowskiej wręczył jubilatom list gratulacyjny.
Rekolekcjonistą głoszącym konferencje i homilie jest ks. prof. Andrzej Michalik, który rozważa treść pytań stawianych przez biskupa kandydatom do święceń, odnosząc się do nauczania kard. Josepha Ratzingera /Benedykta XVI poświęconego kapłaństwu. Duchowny podkreślił w jednej z konferencji, że największym wymaganiem stawianym księdzu jest naśladowanie Jezusa i oddanie swojego życia za zbawienie ludzi. - Taniej się tego nie da zrobić - mówił ks. Michalik.
Tekst : Ks. Zbigniew Wielgosz (redaktor naczelny Tarnowskiego Gościa Niedzielnego)
Zdjęcie: Ks. Grzegorz Zimoń

Święty Janie Pawle II, obrońco wiary, módl się za nami!

Modlitwa za wstawiennictwem św. Jana Pawła II

 

Święty Janie Pawle, dziękujemy Bogu za Ciebie,
za to, że przeszedłeś z Ewangelią na ustach i w sercu przez ziemię,
przez Ojczyznę, Kościół i świat.
Dziękujemy za twą świętość, za mądrość i odwagę,
za twą modlitwę i apostolską gorliwość, za budzący nadzieję Twój uśmiech;
za wszystkich, których doprowadziłeś do Chrystusa, przyniosłeś pociechę,
niepokój serca, który przyniósł pojednanie.
W Tobie, Janie Pawle, Bóg ukazał piękno i godność człowieka,
stworzonego na Jego obraz i podobieństwo.
Naucz nas, jak być człowiekiem dla Boga i drugiego człowieka.
Janie Pawle, klęknąłeś przy swej chrzcielnicy.
Współpracując z łaską chrztu realizowałeś powołanie do świętości.
Pomóż nam przyjąć i zrealizować to najważniejsze Boże wezwanie.
Janie Pawle, apostole pojednania,
któryś pojednał ze sobą wielu obcych i skłóconych,
nieś pojednanie naszym sercom, rodzinom i narodom.
Nauczycielu, słuchający i głoszący Chrystusową Ewangelię,
ucz nas przyjmować Prawdę Bożej nauki i czynić ją światłem naszego powołania.
Kapłanie, uczestniku wiecznego kapłaństwa Chrystusa,
który przyjąłeś łaskę powołania i święceń, uproś nam świętych kapłanów,
oddanych całkowicie królestwu Bożemu, rozmodlonych, pokornych,
ufnych, gotowych współpracować z duchownymi, osobami konsekrowanymi i świeckimi.
Pasterzu, wpatrzony w Pasterza, który daje życie na krzyżu za swoje owce.
W Tobie odkrywaliśmy Jezusa, Dobrego Pasterza, i razem z Tobą kroczyliśmy za Nim,
ufni, że obronisz nas przed wilkiem, duchem kłamstwa i ciemności.
Wyproś nam ducha gorliwości apostolskiej, ducha odwagi,
aby Chrystus w nas i przez nas wzrastał.
Wierny synu i głowo Kościoła, następco św. Piotra,
umacniaj naszą miłość do mistycznego Ciała Chrystusa, Kościoła;
wspieraj swego następcę, wszystkich pasterzy Kościoła w gorliwości, miłości i jedności.
Dałeś nam przykład miłości do Maryi, Matki Jezusowej i Matki Kościoła.
Od Ciebie chcemy się uczyć zaufania Maryi Niepokalanej,
oddania w duchu „Totus Tuus”, nadziei w godzinie Ogrójca i w ciemności Kalwarii.
Niech Twój przykład samotnej modlitwy, różańca, adoracji
będzie dla nas wskazówką, zachętą i zobowiązaniem.
Tyle razy zwracaliśmy się do Ciebie: „Ojcze, Ojcze święty”.
Twój przykład i Twoje nauczanie niech nam przybliża miłosierne oblicze Ojca,
które odczytywałeś w Chrystusie.
Prosimy za ojców, aby realizowali z miłością swe powołanie.
Niech wspierają kobiety, pomagają im być dobrymi matkami,
otwartymi na nowe życie, będącymi sercem domowego Kościoła.
Janie Pawle, Święty nasz Bracie,
byłeś nam bliski jako człowiek, jako kapłan i papież,
gdy nauczałeś, modliłeś się, cierpiałeś i umierałeś.
I gdy przychodziliśmy do Twego – choćby myślą – grobu.
Pozostaniesz bliski, będziesz nam Bratem Świętym. Bądź z nami. Amen
.
Wielkopostne Rekolekcje Parafialne
Niedziela 19 marca
7:15 Msza św. z nauką dla wszystkich
10:30 Msza św. z nauką dla młodzieży
14:30 Gorzkie Żale, a po nich Msza św. z nauką dla wszystkich
 
Poniedziałek 20 marca
7:00 Msza św. z nauką dla wszystkich
18:00 Msza św. z nauką dla małżonków
 
Wtorek 21 marca
7:00 Msza św. z nauką dla wszystkich
13:00 Odwiedziny chorych
18:00 Msza św. z nauką dla małżonków
 
Środa 22 marca
7:00 Msza św. z nauką dla wszystkich
Spowiedź od 15:00 – 18:00 z przerwą o godz. 16:00
18:00 Msza św. z nauką dla wszystkich na zakończenie rekolekcji
OŚWIADCZENIE
PRZEWODNICZĄCEGO KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
W ZWIĄZKU Z PUBLIKACJAMI DOTYCZĄCYMI
METROPOLITY KRAKOWSKIEGO KARD. KAROLA WOJTYŁY
Święty Jan Paweł II to jeden z najwybitniejszych papieży i największych Polaków. Jego papieskie przepowiadanie, apostolskie wizyty, a także wysiłki dyplomatyczne przyczyniły się do wzrostu duchowego milionów ludzi na całym świecie. Dla nich Papież Polak był i pozostaje moralnym punktem odniesienia, nauczycielem wiary, a także orędownikiem w niebie.
W tym świetle szokujące są próby zdyskredytowania jego osoby i dzieła, podejmowane pod pozorem troski o prawdę i dobro. Autorzy tych dyskredytujących głosów podjęli się oceny Karola Wojtyły w sposób stronniczy, często ahistoryczny, bez znajomości kontekstu, bezkrytycznie uznając tworzone przez Służby Bezpieczeństwa dokumenty za wiarygodne źródła. Nie wzięli przy tym pod uwagę istniejących raportów i opracowań, które rzetelnie ukazują jego słowa i czyny. Członkowie Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski już raz podkreślili (18 listopada 2022 roku), że medialny atak na kard. Karola Wojtyłę, a następnie Papieża Polaka i jego pontyfikat ma swoje głębsze przyczyny.
Chciałbym w tym miejscu wyrazić moje serdeczne podziękowanie tym wszystkim, którzy w ostatnim czasie bronią dziedzictwa i osoby św. Jana Pawła II, który m.in. przyczynił się do wyzwolenia Polski i innych państw spod sowieckiego komunizmu.
To właśnie poczynając od decyzji Jana Pawła II, Kościół podjął zdecydowany wysiłek powołania struktur i opracowania jednoznacznych procedur, by zapewnić bezpieczeństwo dzieciom i młodzieży, należycie ukarać winnych przestępstw seksualnych, a przede wszystkim wspomóc osoby skrzywdzone. Wydając dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła, który uznaje krzywdę wyrządzoną dziecku w sferze seksualnej za jedno z najcięższych przestępstw, Jan Paweł II zobowiązał wszystkie episkopaty świata do wprowadzenia szczegółowych norm postępowania w takich przypadkach. Była to decyzja ze wszech miar bezprecedensowa i przełomowa.
Obrona świętości i wielkości Jana Pawła II nie oznacza, oczywiście, twierdzenia, że nie mógł on popełniać błędów. Bycie pasterzem Kościoła w czasach podziału Europy na Zachód i blok sowiecki oznaczało konieczność mierzenia się z niełatwymi wyzwaniami. Trzeba też być świadomym tego, że w tamtym okresie obowiązywały, nie tylko w Polsce, inne niż dzisiaj prawa, inna była świadomość społeczna i zwyczajowe sposoby rozwiązywania problemów.
Wzywam zatem wszystkich ludzi dobrej woli, by nie niszczyć wspólnego dobra, a do takiego należy niewątpliwie dziedzictwo Jana Pawła II. Polacy winni pamiętać o błogosławieństwie, jakie Opatrzność dała nam za sprawą tego Papieża.
Warszawa, 9 marca 2023 roku
Abp Stanisław Gądecki
Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

Wielki Post - czas nawrócenia i przemiany

Rozpoczęty w Środę Popielcową Wielki Post to najważniejszy okres liturgiczny Kościoła. Jest to czas 40 dni przygotowania i oczekiwania na Śmierć i radosne Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Wielki Post to czas nawracania. Starajmy się porzucić niewłaściwą drogę życia. Bądźmy otwarci na ludzi i na Boga. Wielki Post to odrzucenie egoizmu, to wyjście z miłością do drugiego człowieka, to poświęcenie dla niego. Wielki Post to czas przebaczenia. Najpierw idź i pojednaj się z bratem! (Mt 5, 20-26).
Pamiętajmy o podjęciu postanowienia wielkopostnego (dla Chrystusa z czegoś rezygnuję, ograniczam, albo staram się lepiej wykonywać swoje obowiązki), uczestnictwie w nabożeństwach pasyjnych (Droga Krzyżowa – piątek, godz. 17:00; Gorzkie Żale – niedziela godz. 14:30), uczestnictwie w Rekolekcjach Wielkopostnych, spowiedzi wiekopostnej. Kościół zachęca nas do spełniania trzech uczynków miłosierdzia: modlitwy, postu i jałmużny.
Czy dobrze przeżyję tegoroczny Wielki Post? To zależy ode mnie!
Zbiórka do puszki dla poszkodowanych w trzęsieniu ziemi w Turcji i Syrii 12.02.
Mając na uwadze Apel Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, w najbliższą niedzielę 12 lutego br., w parafiach naszej diecezji zostanie przeprowadzona zbiórka do puszek na pomoc dla poszkodowanych w wyniku trzęsienia ziemi w Turcji i Syrii.
Zachęcamy wszystkich do wsparcia dotkniętych tą klęską żywiołową za pośrednictwem Caritas Diecezji Tarnowskiej caritas.diecezja.tarnow.pl
Obejrzyj relację Dominika Derlickiego z Bejrutu o trzęsieniu ziemi 6.02.2023 r. https://youtu.be/joHcnxLR6JE

Spotkanie opłatkowe
W ubiegłą niedzielę (29.01.) w remizie OSP w Machowej na odbyło się spotkanie opłatkowe, w którym uczestniczyli członkowie Róż Różańcowych, Rady Parafialnej, Akcji Katolickiej, Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Wsi Machowa oraz druhowie OSP Machowa. Po modlitwie podzieliliśmy się opłatkiem i zasiedliśmy przy stołach z poczęstunkiem. Potem przyszedł czas na wspólne śpiewanie kolęd. Po okresie pandemii spotkanie opłatkowe było okazją do spotkania się w tak licznym gronie (było 46 osób) i rozmowy. Bardzo dziękuję wszystkim obecnym oraz za przygotowanie poczęstunku i sali wszystkim Paniom i Panom.

Z kroniki parafialnej - 9

1961
W roku 1961 parafia nadal wykonywała remonty koło kościoła. w pierwszej kolejności podniesiono i wyrównano dziedziniec kościelny.

Więcej w zakładce - Z kroniki parafialnej-9
Zmarł Papież senior Benedykt XVI
W sobotę 31 grudnia br. zmarł Joseph Ratzinger, papież senior Benedykt XVI. Był 265. Następcą Świętego Piotra i zasiadał na Stolicy Apostolskiej od 19 kwietnia 2005 do 28 lutego 2013 roku. Po ustąpieniu z urzędu ostatnie lata spędził w klasztorze Mater Ecclesiae na terenie Watykanu.
Joseph Ratzinger urodził się 16 kwietnia 1927 r. w Marktl am Inn w diecezji pasawskiej. Dzieciństwo i młodość spędził w Traunstein nieopodal granicy austriackiej. W latach 1946-1051 studiował filozofię i teologię we Fryzyndze i Monachium.
29 czerwca 1951 r. przyjął święcenia kapłańskie. W 1953 r. zdobył stopień doktora na podstawie dysertacji o św. Augustynie, pt. „Lud i Dom Boży w nauce św. Augustyna o Kościele”. Został też wykładowcą dogmatyki i teologii fundamentalnej we Fryzyndze.
W 1957 r. uzyskał habilitację na podstawie rozprawy o św. Bonawenturze pt. „Teologia dziejów u św. Bonawentury”.
W 1958 r. został profesorem kolegium we Fryzyndze. W latach 1959-1966 pracował jako profesor w Bonn.
W latach 1962-1965, podczas Soboru Watykańskiego II, ks. Ratzinger by teologicznym doradcą kard. Josefa Fringsa, abp. Kolonii i przewodniczącego Episkopatu RFN. Współpracował nad ostateczną wersją najważniejszych dokumentów soborowych. Później zajmował ważne stanowiska w Konferencji Episkopatu Niemiec i w Międzynarodowej Komisji Teologicznej w Watykanie.
W latach 1966-1969 wykładał jako profesor w Tybindze.
W latach 1969-1977 był profesorem w Ratyzbonie, gdzie pełnił też funkcję wicerektora uniwersytetu.
25 marca 1977 r. papież Paweł VI mianował go arcybiskupem Monachium i Fryzyngi. Jako zawołanie biskupie obrał słowa: „Współpracownik prawdy”. Sakrę biskupią przyjął 28 maja z rąk biskupa Würzburga – Josefa Stangla, a 27 czerwca został kreowany kardynałem.
25 listopada 1981 r. Jan Paweł II powołał go na prefekta Kongregacji Nauki Wiary, z czym łączyło się również stanowisko przewodniczącego Papieskiej Komisji Biblijnej i Międzynarodowej Komisji Teologicznej.
15 lutego 1982 r. ustąpił z urzędu arcybiskupa Monachium i Fryzyngi.
5 grudnia 1992 r. zaprezentowano w Watykanie Katechizm Kościoła Katolickiego, opracowywany od 1986 r. pod kierownictwem kard. Ratzingera.
W 2000 r. została ogłoszona przez kard. Ratzingera deklaracja „Dominus Iesus” (6 sierpnia) o jedyności i powszechności zbawczej Jezusa Chrystusa i Kościoła.
W 2002 r. został dziekanem Kolegium Kardynalskiego.
8 kwietnia 2005 r. przewodniczył Mszy św. żałobnej papieża Jana Pawła II i od 18 kwietnia kierował obradami konklawe mającego wybrać nowego papieża.
19 kwietnia 2005 r., w drugim dniu zgromadzenia kardynałów, w czwartym głosowaniu, kard. Joseph Ratzinger został wybrany 265. papieżem, przybierając imię Benedykt XVI. Nawiązał nim do „papieża pokoju” Benedykta XV oraz patrona Europy i założyciela zakonu benedyktynów – św. Benedykta z Nursji. Był pierwszym Niemcem na urzędzie papieskim od czasów Wiktora II (1055-57).
Jako papież, Benedykt XVI przyjechał do Polski w dniach 25–28 maja 2006 roku. W czasie swojej podróży apostolskiej odwiedził Warszawę oraz miejsca związane z osobą papieża Jana Pawła II: Częstochowę, Wadowice, Kalwarię Zebrzydowską, Kraków, Oświęcim.

Modlitwa za + Papieża seniora Benedykta XVI
Wszechmogący i wierny Boże, Ty sprawiedliwie nagradzasz robotników Twojej winnicy, Ty ustanowiłeś następcą świętego Piotra i pasterzem całego Kościoła Twojego sługę, naszego papieża emeryta Benedykta, spraw, aby w wieczności radował się owocami Twojej łaski i miłosierdzia, których wiernym szafarzem był na ziemi. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Uroczystość Bożego Narodzenia wywodzi swój początek z Jerozolimy. Ustalił się tam zwyczaj, że patriarcha udawał się z Jerozolimy w procesji do Betlejem, odległego o ok. 8 km. W Grocie Narodzenia odprawiał w nocy Mszę świętą. W Rzymie święto Bożego Narodzenia dnia 25 grudnia obchodzono od wieku IV. Kronikarz rzymski, Filokales, w swoim kalendarzu pod rokiem 354 zaznacza: Natus Christus in Betleem Judeæ (Narodził się Chrystus w Betlejem Judzkim). Z tego także czasu mamy fragment homilii papieża św. Liberiusza (+ 366) na Boże Narodzenie. Najdawniejsza wzmianka o tym święcie w Kościele syryjskim pochodzi od św. Jana Chryzostoma. W tymże wieku IV uroczystość Bożego Narodzenia spotykamy w Jerozolimie, w Antiochii, w Konstantynopolu, w Rzymie i w Hiszpanii. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża św. Grzegorza I Wielkiego (+ 604). Odprawiano tam nocą pasterkę przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej; drugą Mszę świętą w godzinach porannych w kościele Zmartwychwstania, gdzie miał rezydencję swoją przedstawiciel cesarza wschodniego; trzecią zaś koło południa w bazylice św. Piotra. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pamiątką jest dzisiejsza Pasterka.
Chrystus narodził się w Betlejem Judzkim. Według świadectwa bardzo wczesnego, bo z wieku II (św. Justyn) Pan Jezus narodził się w grocie skalnej. Cesarzowa św. Helena w 326 roku nad grotą Narodzenia Pana Jezusa wystawiła bazylikę. Kiedy zaś świątynia uległa spaleniu, cesarz Justynian I jeszcze piękniej ją odbudował (w. VI). Pewne zmiany wprowadzili do bazyliki krzyżowcy i taką pozostała po nasze czasy. Grota narodzenia znajduje się pod prezbiterium. We wnętrzu groty są dwa ołtarze: jeden jest na miejscu narodzenia. Pod nim można oglądać gwiazdę z napisem łacińskim: Hic de Maria Virgine Christus natus est (Tu z Maryi Panny narodził się Chrystus). Drugi ołtarz stoi na miejscu żłóbka, który przeniesiony został według podania do Rzymu do bazyliki Matki Bożej Większej. Przy ołtarzu żłóbka katolicy odprawiają w dzień i w noc Msze święte o Bożym Narodzeniu.
Tajemnica Bożego Narodzenia kryje prawdę o tym, że Syn Boży stał się człowiekiem, aby w ciele ludzkim dokonać zbawienia rodzaju ludzkiego za grzech Adama i za grzechy jego potomków: "A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas". Nie przestając być Bogiem, Syn Boży stał się człowiekiem. Jako Bóg jest wieczny, nieskończony, wszechobecny i wszechmocny. Jako człowiek jest ograniczony czasem, przestrzenią i mocą. Jako Bóg jest Panem śmierci. Jako człowiek jest jej poddany.
Ze świętami Narodzenia Pańskiego wiąże się bardzo wiele zwyczajów:
Żłóbek. Podanie głosi, że żłóbek Pana Jezusa został już w wieku V przeniesiony z Betlejem do Rzymu i umieszczony w bazylice Matki Bożej Większej. Na tę pamiątkę co roku pasterkę odprawiano w Rzymie w tymże kościele przy żłóbku Chrystusa. Do rozpowszechnienia zwyczaju budowania żłóbków i szopek najbardziej przyczynił się św. Franciszek i jego synowie duchowi. Najsłynniejsze są szopki toskańskie, sycylijskie i neapolitańskie. W Polsce głośne są szopki krakowskie, prawdziwe arcydzieła sztuki ludowej. Co roku urządza się ich wystawę na Rynku Głównym w Krakowie przy pomniku Adama Mickiewicza.
Jasełka. Od żłóbków łatwo było przejść w średniowieczu do przedstawień teatralnych: początkowo odprawianych po kościołach w formie bardzo prostej jako ilustracja tekstów ewangelicznych, aż po bogato rozbudowane sceny teatralne. Misteria te cieszyły się zawsze wielkim powodzeniem. W wieku XVIII rozpowszechnił się na dworach zwyczaj urządzania jasełek kukiełkowych.
Kolędy. Ten obyczaj wywodzi się od rzymskich kolęd styczniowych, związanych ze świętem odradzającego się słońca. W swej pierwotnej szacie było to życzenie pomyślności w domu i w gospodarstwie. Nie ma narodu katolickiego, który by nie miał własnych kolęd. Gdyby je zebrać wszystkie w całości, powstałoby kilka pokaźnych tomów o bardzo bogatej treści i melodii. Polska należy do krajów, posiadających w swoim dorobku kulturalnym i folklorystycznym ponad 500 kolęd, co stanowi swoisty rekord.
Choinka. Zwyczaj to dawny, pochodzący jeszcze z czasów pogańskich, a rozpowszechniony zwłaszcza wśród ludów germańskich. Kościół chętnie ten zwyczaj przejął jako zapowiedź i znak, jako typ i figurę Jezusa Chrystusa. On był dla rodzaju ludzkiego prawdziwym rajskim drzewem żywota. Na drzewie krzyża dokonał On naszego zbawienia. Na drzewku zawieszamy światła, gdyż Chrystus tak często siebie nazywał światłem. Zawieszamy na drzewku łakocie i ozdoby, aby w ten sposób przypomnieć dobrodziejstwa odkupienia. Zwyczaj ten rozpowszechnił się dzisiaj niemal na całym świecie.
Życzenia i podarki. Zwyczaj to bardzo dawny, sięgający czasów starożytnych, który łączono z nowym rokiem. Jest to piękny symbol zbratania i miłości. Największy powód do radości mają w święta Bożego Narodzenia dzieci. Chrystus bowiem zjawił się w postaci dziecka. Dlatego przede wszystkim dzieci czekają na podarki i prezenty gwiazdkowe.
Zwyczajem świąt Bożego Narodzenia jest również składanie sobie wzajemnie wizyt. Dawniej, gdy święta trwały kilka dni, w pierwszym dniu dobry obyczaj nakazywał spędzać je w zaciszu domowym wśród najbliższych. Dopiero w drugi dzień Świąt szło się w odwiedziny do krewnych i przyjaciół.
Wigilia. Przyjęła się w Polsce w wieku XVIII, stała się powszechną tradycją w wieku XX. Stół zaścielał biały obrus, przypominający ołtarz i pieluszki Pana, pod nim układano siano - dla przypomnienia sianka, na którym spoczywało Boże Dziecię. Jeśli ktoś z rodziny w tym roku przeniósł się do wieczności, zostawiano i dla niego pełne nakrycie. Wierzono bowiem, że w tajemnicy świętych obcowania dusze naszych bliskich w tak uroczystej chwili przeżywają radość Bożego Narodzenia wraz z nami. Dawano również osobną zastawę dla gościa, który w wieczór wigilijny mógł się przypadkowo zjawić. Tego bowiem wieczoru nie mógł nikt być samotny czy głodny. Zwyczajem było również, że cały dzień obowiązywał post ścisły. W czasie wigilii dawano tylko potrawy postne, w liczbie nieparzystej, ale tak różnorodne, by były wszystkie potrawy, jakie się zwykło dawać w ciągu roku. Pan domu lub najstarszy rozpoczynał wieczerzę modlitwą. Potem czytano opis narodzenia Pańskiego z Ewangelii św. Łukasza (rozdz. 2). Następnie po krótkim przemówieniu każdy z domowników brał opłatek do ręki i wspólnie składano sobie życzenia. Z tej okazji także przepraszano się wzajemnie i darowywano sobie urazy. Opłatek jest symbolem Eucharystii, Chleba anielskiego, który w Pasterce wszyscy przyjmują. Tak więc Chrystus narodzony jednoczy wszystkich swoich wyznawców. Po złożeniu sobie życzeń uczestnicy wigilii zabierają się do uczty, po której każdy udaje się do choinki, pod którą znajduje dla siebie prezent gwiazdkowy. Ucztę kończą kolędy, które śpiewa się do Pasterki. Dla podkreślenia, że zwierzęta były również obecne przy Bożym Narodzeniu i spełniały swoją rolę, karmiło się je opłatkiem kolorowym dla odróżnienia od białego, którym dzielili się ludzie. Panowało również w Polsce przekonanie, że zwierzęta w tę błogosławioną noc raz w roku mają przywilej mówić do siebie ludzką mową.
Źródło: Internetowa Liturgia Godzin - Czytelnia
Boże Narodzenie
Uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny
W dniu 1 listopada Kościół powszechny obchodzi Uroczystość Wszystkich Świętych – oddaje cześć wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wszystkim pielgrzymującym na ziemi wskazuje drogę, która ich starszych braci zaprowadziła do świętości. Przypomina również prawdę o naszej wspólnocie ze świętymi, którzy otaczają nas opieką.
W dniu 2 listopada obchodzimy w Kościele liturgiczne Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych – Dzień Zaduszny.
2 listopada Kościół wspomina w liturgii wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Przekonanie o istnieniu czyśćca jest jednym z dogmatów naszej wiary. Aby im przyjść z pomocą, przedstawia Panu Bogu modlitwy i odpusty uzyskane przez żyjących, a przede wszystkim Ofiarę Chrystusa uobecniającą się w Mszy świętej.